چه بود خواسته هایی که عمری مرا به دنبال خود کشید و اکنون هیچ
نه توانی برای راهی نو و نه توانی برای پس کشیدن
چه باید کرد؟
ادامه!
+ نوشته شده در شنبه یازدهم خرداد 1387ساعت 19:23 توسط كيان
|
وفادارى چيست؟
[چه بايد كرد با تعريف؟]
وفا چيست؟
وفادار كيست؟
چه بايد گفتن اى احوال انسانى؟
هوس ها را چه بايد كرد؟
چه بايد كرد با يك طعم تازه؟
جدا باشم؟
رها باشم؟
بمانم؟
پا ببندم؟
چه بايد كرد؟
فراموشى؟
شادى؟
خود خورى؟
پشيمانى؟
چه بايد ديد؟
خود را؟
ديگرى را؟
احساس را؟
آدميت را؟
خدا را؟
حيران مانده ام!
اگر هست آنچه مى خواهيم
به دنبال چه مى گرديم؟
اگر نيست آنچه مى خواهيم
به دنبال چه مى گرديم؟
بگرديم به دنبال آنچه هست ولى اينجا نيست؟
يا آنچه نيست ولى يادش هست ؟
يا آنچه كه نه مى دانيم هست نه مى دانيم نيست؟
اگر هست وفايى
نشانم ده!
اگر نيست وفايى
چه مى خواهى؟
مى دانى چيست وفا؟
بگو براى ما !
نمى دانى چيست وفا؟
بيا كنار ما !
[چه بايد كرد با تعريف]
وفا چيست؟
وفادار كيست؟
وفادارى چيست؟
+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387ساعت 23:41 توسط كيان
|
آه که دلم تنگ است از این اوضاع. گاه سفری به درون می کنم و رد پای ادمها را جستجو می کنم. اخر هر مسیر به خرابه ایی می رسم که بر روانم به جای مانده است. سر خورده از دیگران کمی بغض می کنم و اندکی اشک می ریزم و دوباره خود را برای تحمل چکمه هایی دیگر اماده می کنم. انگار سرشتم به من اجازه نمی دهد که خودم را از دیگران پنهان کنم و در کنجی به ارامش برسم. شاید این همان چیزی باشد که به خاطرش خلق شده ام و شاید فقط عادتی مسخره باشد که طی سال ها تکرار در من ریشه دوانده است.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387ساعت 20:59 توسط كيان
|
دستتان را به من بدهید
می خواهم ترانه ایی نو بخوانم
و به مردمان بگویم که من
نه آن برگی هستم که همیشه سبز است
نه آن ریشه ایی که همیشه زرد است
من فقط من هستم
فقط یک انسان
نه بیشتر
+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387ساعت 18:39 توسط كيان
|
چه در سر هست انسان را؟
نه آیا آرزویی بیش؟!
و یا روشن امیدی از پس امروز؟!
چه باید برد نامش را ؟
"حریصی مانده در بند امیدی پوچ
و یا بازیچه ایی در دست تقدیر؟"
تو را باید چه نامید ای پر از رمز ؟
" هوس بازی که دربند تنی سخت
و یا زاری که مانده در غمی تلخ؟"
چه باید خواند نامت را؟
نمی دانم!
بگو با ما
بگو ای آنکه می دانی!
+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387ساعت 9:42 توسط كيان
|
دریغا! پیروان تو را پیروی می کنند تا از نعماتت بهره مند گردند
+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387ساعت 9:34 توسط كيان
|
چه زیبا بود دنیایم اگر در چشم بر هم زدنی می توانستم به آرزوهایم جامه ی عمل بپوشانم. و چه زیباتر بود اگر در چشم بر هم زدنی می توانستم به تمامی آرزوهایم پشت پا بزنم و در گوشه ایی دنج با خیالی آسوده از آواز طبیعت لذت ببرم.
آرزویی محال است و چون محال است آرزوست. چه باید کرد؟ رسم دنیاست.
+ نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت 1:16 توسط كيان
|
دلم رميد و لرزيد و ترسيد
خدايا چه كنم؟
من و باد و نسيمى پر آواز
نورى كه آمد و آورد ترسى وحشت انگيز
تو و دوستان
دست در دست، هم پيمان
يك به يك
كمر بر قتل شيشه ايى احساس
دلم را شكسته
به مداوا چه آمده ايد؟!
ديگر مرا چه حاجت پند
خدايا چه كنم؟
روحم، جسمم، عمرم
هستم و نيستم
به كجا مى رود غافله ام؟
دست لرزان و پا سست و انتظار به راه
خدايا چه كنم؟
"بنال" شيخم گفت
ناله ام بسيار
اشكم چو سيل
چه سود!
نا اميدى به راه
ابر تارم به سر
خدايا چه كنم؟
فروردين 86
+ نوشته شده در یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387ساعت 0:56 توسط كيان
|
